Hallo blogertjes,
29 februari … onze directie noemt dit een dagje extra leven dus tijd voor iets EXTRA leuks…
Wat dacht je van bewegen op klassieke muziek met onze schuldzakdoekjes?
Plak onderstaande link in je adresbalk om de sfeer op te snuiven… geniet ervan!
http://www.slide.com/r/aNGxKw7q1D_TZ5Fh_Md8nvGehhQwc52v?previous_view=mscd_embedded_url&view=original
Groetjes, juf Bérénice
Hallo bloggertjes,
even kort schetsen voor de “niet-K3-ouders”:
Gedurende drie weken hebben we een experiment gehouden in de klas: eens zien hoe lang het duurt vooraleer er schimmel op brood komt. Een sneetje brood op de kast in de klas… een sneetje brood thuis in de ijskast (dus het experiment ook als huistaak). Op welk sneetje brood komt het snelst schimmel?
Euh… drie weken verder en geen schimmeltje te bespeuren!!! Neen, ik zou liegen… enkel bij Destiny verscheen er de achtste dag schimmel op het sneetje brood thuis. Voor de rest bij niemand!
Oké, kan gebeuren, goeie koelkasten tegenwoordig?!
Maar wat met het brood op school dat gewoon op een bordje ligt en gedurende drie weken alle temperaturen doorstaat: van 20°C overdag, naar 10°C ’s nachts en zelfs vriestemperaturen enkele weken geleden ??? Er gebeurde niets!
Na een weekje vond ik dit niet abnormaal, na week twee was het tijd voor actie… Ik heb – hoe moet ik het mooi formuleren – even vals gespeeld om mijn experiment letterlijk kleur te geven. Dus nat gemaakt… geen resultaat! Overgoten met cola want de collega’s raadden zoet aan (ja het experiment werd zelfs in de leraarszaal besproken 
)… het veranderde niets aan de zaak! Oké, water en bloem dan maar… geen veranderingen! Sneetje in een zak en toegeknoopt… het kwam er weer picobello uit!
Ondertussen waren we al drie weken verder!!!!! Laatste poging: brood nat maken en in een plastic zak steken, toeknopen en op de vensterbank leggen in de zon… je gelooft het nooit: geen haartje te bespeuren!!!
En toen heb ik de moed opgegeven
Er wordt gezegd dat alles wat je de dag van vandaag koopt veel sneller slijtage vertoont, dat niets meer zo lang meegaat als vroeger… da’s dan wel buiten het brood van tegenwoordig gerekend! Al zou ik er wel niet meer van eten…
Groetjes, juf Bérénice
Hallo bloggertjes,
een dagje later wordt mijn vorige blog reeds vervolgd want de schuldzakdoek (zie blog “Toekawijsheden”) werd vandaag al voor de eerste keer gebruikt.
Gisteren was er een incidentje gebeurd met een verfpotje. Zoals wel eens meer gebeurt: potje op de grond… Elke kleuterjuf kan het beamen, de keren dat zoiets voorvalt kan je niet meer op twee handen tellen. Dus absoluut geen reden om boos te worden, want eerlijk hoeveel keer ben ik het zelf al niet tegengekomen?!
Dus potje op de grond… maar als ik vroeg wie het gedaan had met de vraag om het even op te vegen… niemand! En ik ben tolerant wat knoeien betreft want een klas waarin de kleuters zich creatief uiten mag wél vuil worden (sjjjjjt, want dat hoort het onderhoudspersoneel natuurlijk niet zo graag ) maar als het op liegen aankomt, ben ik minder inschikkelijk.
Een potje dat per ongeluk op de grond belandt, alle begrip voor maar een potje dat door niemand op de grond valt… grrrr!
Op zo’n momenten maak ik er ook een punt van dat de waarheid aan het licht komt dus om een lang verhaal kort te maken, er werd niet gespeeld totdat de “schuldige” kleur bekende.
Enkele maanden geleden hebben we ook van Toeka geleerd dat liegen nergens voor nodig is. Ook niet als er iets misgaat, zelfs Toeka is het toen overkomen.
Wat gebeurt er na een tijdje… S. vertelt dat hij het gedaan heeft.
Nu, vanmorgen open ik het heen- en weerschriftje van S. en wat blijkt: hij had het helemaal niet gedaan, hij had het ’s avonds spontaan tegen mama verteld. Maar hij had gezien wie het wél gedaan had.
Na een apart gesprekje met S. waar de andere kleuters uiteraard niet bij waren, komt de hele waarheid aan het licht. Moment bij uitstek voor S. om zijn schuldzakdoek boven te halen. Dus voor de klas doet hij zijn verhaal, ZONDER wie het wél gedaan heeft bij naam te noemen want de waarheid moest uit het kind zelf komen. We wilden NIEMAND zomaar beschuldigen…
Ik wil hier geen namen noemen want dat is nu net niet de bedoeling van dit verhaal. Ik wil enkel nog meegeven dat ik aan alle kleuters één voor één heb gevraagd of hij/zij het gedaan had en uiteindelijk is de kleuter zelf voor zijn fout uitgekomen – van de eerste keer – zonder dat ik heb moeten zeggen “maar S. heeft gezien dat jij het was…” Fantastisch dus! Ik had het niet onmiddellijk verwacht maar dit was echt wat ik wou bekomen!
Dus de schuldzakdoek is al mééééééééér dan goed van pas gekomen vandaag!
Ik had gezegd dat het verhaal een staartje zou krijgen hé
Groetjes, juf Bérénice
Aangedreven door WordPress.com
