Hallo bloggertjes,
iets gaat niet hoe een kleuter dat wilt… Iemand doet iets wat een kleuter niet aanstaat… Iemand zegt iets wat een kleuter niet wil horen… Hoe lost een kleuter dit op?! “JUF,…” (En thuis “MAMA…”, “PAPA…” 
)
Een kleuter wil op zo’n moment enkel horen dat wij zeggen: “Dat mag niet…” of “Hij/zij mag dat niet meer doen…” Dit lost op dat moment een groot stuk van de wrevel weg bij de kleuter maar dit is op lange termijn natuurlijk helemaal geen oplossing. Kinderen, ook kleuters, moet leren probleemoplossend te denken en handelen. Dit is een stuk leren omgaan met anderen… uit hun ik-wereld treden.
Deze week heb ik met de kinderen een gesprekje gehad over wat te doen in verschillende situaties:
Ik val en doe me geen pijn, maar mijn handen zijn vuil… Wat doe ik? Ik ga wenend naar de juf toe en op zeurderige toon: “Juf, ik ben gevallen…” of ik ga naar de juf toe en zeg: “Juf, ik ben gevallen, mag ik mijn handen wassen?”
Een andere kleuter doet zijn jas aan en zijn jas zwaait per ongeluk tegen me, deze kleuter excuseert zich hiervoor… Wat doe ik? Ik ga huilend naar de juf en zeg: “Juf, hij/zij heeft me pijn gedaan!” of ik aanvaard zijn/haar excuses en laat het verder zo want het was helemaal niet opzettelijk en ik heb me daarbij niet bezeerd.
Ik speel in de poppenhoek met een andere kleuter. Deze kleuter neemt een pop af waarmee ik aan ‘t spelen was… Wat doe ik? Ik loop naar de juf en klik: “Hij/zij heeft mijn pop gepakt!” of ik probeer zelf tot een compromis te komen met die andere kleuter.
Ik ben aan het spelen met een andere kleuter en we geraken het niet eens en hij/zij zegt opeens iets lelijks tegen me (eenmalig)… Wat doe ik dan? Moet ik dit melden aan de juf of zeg ik beter tegen de andere kleuter dat ik dit niet zo leuk vind, dat dit een lelijk woord is en liever heb dat hij/zij dat niet meer doet.
Als ik deze – vorige week-gebeurde – situaties naspeel met de kleuters en ik de zeurderige/klikkende kleuter ben, hebben alle kleuters enorm veel plezier natuurlijk. Op die manier zien ze opeens klaarhelder wat de juiste optie is! 
Een kleuter zegt voortdurend lelijke dingen tegen me… Ik mag nooit meespelen… Wat doe ik? Mag ik dit melden of ben ik dan een klikspaan? Natuurlijk mag je dit melden! Je MOET dit melden…
Ik val op de speelplaats en bezeer mijn knie… Wat doe ik? Mag ik naar de juf gaan om m’n knie te laten verzorgen of ben ik dan een zeurpiet? Natuurlijk mag je komen bij de juf! De juf is er om je te troosten als je je pijn hebt gedaan, om je te verzorgen als je je bezeerd hebt!
Voor een kleuter is het niet altijd gemakkelijk om een onderscheid te maken tussen zeuren en klikken of hulp vragen en melden.
Sinds deze week werd dit een prioriteit! Elk voorval werd besproken… Wat moest hij/zij doen? Had hij/zij dat moeten zeggen tegen de juf of toch niet?
Op die manier leren de kinderen op een bewustere en socialere manier met elkaar omgaan. En eerlijk gezegd, op die manier voel ik me minder een scheidsrechter! Dat heb ik de kleuters eveneens uitgelegd: de juf is er om de kleuters dingen te leren, om kinderen te troosten die verdriet hebben, om kinderen te verzorgen die zich pijn gedaan hebben, om te luisteren naar leuke verhalen van de kleuters,… en niet enkel om scheidsrechter te spelen!
De kleuters die hun beste beentje voorzetten om op een aangenamere manier met elkaar om te gaan worden beloond met een snoepbeertje. Voor sommige kleuters is het nog een lange weg te gaan maar andere kleuters zag ik ECHT onderhandelen/communiceren/overleggen met elkaar… Knap!
En dit is wat ik op ‘t oog heb…
Groetjes, juf Bérénice
