Kindvrije dag

Standaard

Hallo bloggertjes,

vandaag is het kindvrije dag op de Zandloper. Wat we vandaag gaan doen is nog een groot mysterie maar teambuilding is het opzet. We weten enkel dat we om 8.15u in kledij die ‘nat’ mag worden en modder bestendig is paraat moeten staan aan de bus. Bestemming Middelkerke!

Via een memo van de directie weten we enkele dagen op voorhand dat we ook reservekledij en een handdoek moeten voorzien. Toen ik dat las, dacht ik “o nee!” Natuurlijk begin je dan te brainstormen wat er zoal op het programma kan staan. Kledij die nat kan/mag worden, die vuil kan/mag worden, reservekledij voorzien, een handdoek, er zijn douches,… Dit klinkt allemaal héél avontuurlijk… sportief?! En als er iets is wat ik niet ben, is het sportief! 🙂

Ene keer in Middelkerke aangekomen stopt de bus aan een voetbalplein. “Toch geen voetbal hé”, is het eerste dat door mijn hoofd schiet want in tegenstelling tot mijn kleuters heb ik een allergie voor voetbal! 🙂 Of laat het mij zo formuleren: mijn oog-voet-coördinatie is niet dat wat het zou moeten zijn! 🙂

Maar achter het voetbalplein zie ik ook een heleboel meer avontuurlijke stellingen. En ik zit er niet ver naast want even later worden we opgewacht door een medewerker van The Outsider-Coast die ons vertelt dat we vandaag een hindernissenparcours zullen doorlopen. “Als dat maar goed afloopt!” denk ik. Weer horen we vertellen dat we kledij aan moeten trekken die nat mag worden. En het enige dat ik vandaag – met 15°C buiten – niet wil worden is kletsnat… Dit denk ik stil maar deel het eveneens luidop met de groep!

Om voorzichtig te beginnen wordt onze evenwichtszin op de proef gesteld. Dit gaat vlot.

Als een volleerde balletdanseres stap ik zelf over de balk van punt A naar punt B.

Via een apenslinger komen we aan een houten muur. Oei, moet ik daar echt over?! Voor alle duidelijk, we moeten niets vandaag en iedereen doet wat ie kan, waar ie zin in heeft! Maar ik ken me, ookal heb ik niet echt veel armspieren, dit moet ik gewoon eens proberen. Desnoods met een duwtje in de rug… figuurlijk dan wel wel want er kwam meer dan enkel een duwtje in de rug aan te pas! 🙂

De volgende halte wordt een evenwichtsparcours over een gracht. Nat worden wordt reëler! Eerst steek ik een handje toe bij de anderen. En dan opeens ben ook ik aan de beurt, als laatste dan nog… iedereen die op mijn vingers – in dit geval mijn voeten – staat te kijken… niets voor mij! Het begint al wiebelig. Véél te wiebelig! Juf Julie houdt haar hart vast… al lijkt op onderstaande foto meer dat ze me staat uit te lachen! 🙂

Schuifelend sla ik me erdoor voetje voor voetje nader ik het einde.

Bij de volgende hindernis slaat de schrik me om het hart. Dit kan ik niet droog tot een goed einde brengen.
Evenwijdige balken achter elkaar en wat wiebelen om elkaar te ‘plagen’

Ook de daarop volgende hindernis met twee evenwijdige balken naast elkaar overleef ik. Meer schrik heb ik bij de derde hindernis want dit vraagt armspieren en die heb ik toch wel niet, zeker?! 🙂 Enkele touwen achter elkaar is de enige manier op je naar de overkant te leiden, geen enkele steun voor de voeten, enkel water… De gids staat aan de zijkant om je ‘op te vangen’ voor als het je niet lukt. Precies alsof ik me wel naar de zijkant kan slingeren als het me niet meer lukt! 🙂 Ik kan natuurlijk ook de gemakkelijke weg kiezen en me langs de touwen aan de zijkant – die steun voor handen en voeten biedt – naar de overkant begeven… Maar neen, ik ben hier toch wel voor het avontuur zeker! Daar gaan we dan 1,2,3 touwen en dan… PLONS! Ik wist het op voorhand dat ik niet tot bij die gids zou geraken! 🙂 Iemand moest nat worden vandaag en al had ik me zo voorgenomen om niet diegene te zijn… té overmoedig zijn, heet dat dan! Nu, ik kan het ook beschouwen als een vorm van entertainement voor mijn collega’s, zij hebben zich in ieder geval kostelijk geamuseerd. En ik eigenlijk ook, de weg terug – naar de douches – moet ik lachen om mijn eigen onhandigheid… dat moet ik toch wel weer tegenkomen! 🙂 Euh, de rest van dat gedeelte heb ik dus niet meer afgelegd… ‘k Zat in de kleedkamer hé! Kletsnat tot op mijn bloot vel… gelukkig heb ik dat voorzien en een heel nieuwe garderobe meegebracht.

Ene keer terug in een warme tenue is ook de rest van de groep aangekomen bij de laatste hindernis: een death ride. Yes, dat heb ik al altijd eens willen doen! Na een lastige klim naar boven, krijg ik toch wel de bibber ene keer ik boven sta. Ik heb het gevoel dat ik het niet ga durven… het GO!-sein is al gegeven maar ik kan me niet zover krijgen om te springen… Of toch?!

Ja hoor, ik kan mijn angst overwinnen en spring toch. Onbewust trek ik mijn benen op ‘k heb dan ook geen andere droge outfit meer mee hé! 🙂

Dat was de laatste hindernis voor vandaag… ik ben trots op mezelf dat ik alles geprobeerd én gedaan heb!

Deze teambuilding sluiten we af met een lekker etentje in ‘De Zeebries’ op de zeedijk van Middelkerke.

Ik had het op voorhand niet verwacht maar ik heb echt van de dag genoten. ‘k Heb dingen gedaan die ik anders nooit zou doen/durven(?). Voor mij is dit een geslaagde teambuilding want bij deze mensen voel ik me op mijn gemak – bij hen mag ik eens onhandig zijn, voor aap staan,… 🙂 – anders had ik dit alles nooit gedaan!

Groetjes, juf Bérénice

PS Voor meer foto’s van deze teambuilding, ga naar ‘Nieuwtjes’ en klik op ‘Teambuilding’, dan zie je ook de avonturen van de andere leerkrachten.

»

  1. fantastisch! Zo levendig, alsof ik er zelf bij was … A ja, dat was ook zo 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s