Tagarchief: ontdekking

Allerlaatste ontdekking: De vijf zintuigen

Standaard

Hallo bloggertjes,

vandaag staat de laatste ontdekking op het programma: we ontdekken de vijf zintuigen. Niemand lijkt de vijf zintuigen te kennen. Ik toon even een afbeelding en dan ziet Amaris een hand. We voelen ermee.

Jessy ziet een oog. Wat doen we ermee? Kijken. (Paulien)

Febe ziet een oor. Wat doen we ermee? Luisteren (Zowé) Horen (Miel)

We hebben al voelen, kijken, horen.

Wat zien we nog? Een tong. (Dylan) Margot weet dat je ermee kan likken. Ja, een ijsje opeten. (Alexandre) Soms vinden we iets lekker en iets niet lekker. Hoe weten we dat dan? We proeven. (Manon)

Oké, nog één zintuig…

Zowé ziet de neus en weet dat we ermee ruiken.

Dat zijn onze vijf zintuigen: voelen, horen, kijken, ruiken en proeven.

In de hoekjes gaan we vijf proefjes doen:

1. In een tastdoos voorwerpen onderscheiden door te voelen.

2. We doen een oogproef zoals bij de dokter.

3. We onderscheiden dingen in geurdoosjes door te ruiken en duiden dit aan op een kaart .

4. We proeven voedsel en duiden dit aan op een kaart.

5. We spelen een luisterspel met verschillende geluiden.

Veel plezier met de laatste proef!

Groetjes, juf Bérénice

Advertenties

Ontdekking 15: Magneten

Standaard

Hallo bloggertjes,

vandaag een nieuwe ontdekking om de week te starten.

We hebben een flesje waar nagels, schroeven en paperclips in zitten. Dit alles moet er uit maar we mogen het flesje niet omdraaien. Hoe gaan we dat doen?

Met ons vingers. (Ashly) Lukt niet want onze vingers zijn niet lang genoeg.

We moeten er nog iets extra voor gebruiken. Wat? Cécile denkt aan een pincet maar ik heb geen pincet en het is echt wel iets wat de kleuters al gebruikt hebben in het experimenteerhoekje. Manon denkt aan een tang. Maar ook de tang is niet lang genoeg.

Zowé denkt in de goeie richting hoor ik aan haar beschrijving  maar ze kent de naam niet van het voorwerp. Seth en Miel verwoorden tegelijkertijd “een magneet”.

Oké, we nemen de proef op de som. Zowé probeert maar het lukt niet echt, Larissa probeert ook maar houdt de magneetstok verkeerd vast. Dan schiet Seth ter hulp en haalt de de dingetjes uit het flesje zonder het aan te raken. “Ohhhhhhhh!” klinkt het. Ik toon het nog eens voor en de kleuters zien dat ik de dingetjes zelf kan aantrekken zonder ze aan te raken. “Wowwwww!” “Cool, da’s net een tovertruc!” reageert Dylan enthousiast. “Dat komt omdat de dingetjes van ijzer zijn”, legt Cécile het fenomeen uit.

Raar, de magneetstokjes, magneetballetjes en ijzeren spulletjes zitten al zo lang in het experimenteerhoekje maar nog niemand heeft dit opgemerkt! 😉

We doen nog een tweede proef met magneten. Papier, karton, plastic, stof, hout en metaal heb ik hiervoor nodig. Ik leg de magneet onder één van bovengenoemde materialen. Kan ik de magneet opheffen wanneer deze materie tussen de magneet en de magneetstok zit? Natuurlijk proberen we dit uit want anders zou het geen proef zijn.

Alexandre bijt de spits af. Hij kiest een lapje stof. Zou het lukken? “Ja en neen” horen we. Alexandre neemt de proef op de som en we zien dat het lukt. Als we de stof echter opplooien, lukt het niet meer want dat is te dik.

Zeno kiest een plastic plaat uit. Zal het lukken, Zeno? “Ik denk van wel!” is zijn antwoord. En inderdaad!

Dylan kiest een blad papier en is ervan overtuigd dat dit zal lukken. En weer geslaagd!

Manon kiest de houten plaat. Manon denkt dat het zal lukken maar toch niet, moeten we vaststellen. Waarom lukt het niet? Dik (Alexandre) Hard (Seth) Zwaar (Cécile)

Larissa gaat voor het karton. Wat denk je, Larissa? “Het gaat gaan!” Het lukt slechts een klein beetje, de magneet en het karton kunnen niet volledig de lucht in.

Het laatste is de metalen plaat. Ashly denkt dat het zal lukken. Maar neen, helemaal niet. Waarom niet? Het is véél te zwaar.

We testen nog even uit op ijzeren dingen dat de magneetstok het ijzeren voorwerp niet kan optillen als het te zwaar is maar je voelt wel dat ijzer magnetisch is.

Tot slot doen we nog een trucje met de magneet. We kunnen de magneet van de ene naar de andere kant van de metalen plaat laten schuiven zonder ze aan te raken.

In de keuzehoeken kunnen we deze week de magneetproef doen: welke dingen zijn magnetisch – teken een smilie – en welke dingen niet (we tekenen niets).

Veel plezier!

Groetjes, juf Bérénice

Bezoek aan het MSK

Standaard

Hallo bloggertjes,

vanmorgen brengen we een bezoek aan het Museum voor Schone Kunsten in Gent.

Als we toekomen, mogen we al direct aan de slag want een klein houten plankje moet een blauwe kleur krijgen. En terwijl wij  op ontdekking gaan in het museum, kan het blauw drogen…

De gids leert ons dat het museum het Museum voor Schone Kunsten heet omdat hier heel oude schilderijen hangen. Bij elk schilderij dat de gids uitkiest, krijgen we ‘inside’ in het hoofd van de kunstenaar. Bijna alle kleuters en mezelf incluis vinden het enorm boeiend.

Het eerste werk waar we stoppen is een nogal donker werk: ‘De kruisdraging’ van Jheronimus Bosch. Een werk uit de tijd van de ridders.

De kruisdraging - Jheronimus Bosch

 

 

 

 

 

 

 

De gids vertelt ons dat Bosch graag schilderde over slechte en goede mensen. De goede mensen beeldde hij af met de ogen dicht omdat die de slechte mensen niet wilde zien. Bosch had een boek met allemaal “weetjes” en daarin  had hij gelezen dat mensen die rondliepen met open mond leugenaars waren. Mensen met een kromme neus waren wijsneuzen en mensen met uitpuilende ogen waren nieuwsgierig.

Het volgende meesterwerk is heel bekend: “Bruiloftsmaal in de schuur’ van Pieter Breughel. Eigenlijk was het schilderij geschilderd door zijn zoon want het echte werk hangt in Oostenrijk maar zijn zoon wilde graag dat zijn vader heel bekend werd dus kopieerde hij dit schilderij want als een schilderij op meerdere plaatsen hangt, word je beroemder. ’t Trucje heeft gewerkt! 😀

Bruiloftsmaal in de schuur - Pieter Breughel

 

 

 

 

 

 

 

Miel ziet dat er feest gevierd wordt op het schilderij. Ja, een trouwfeest. Alle mensen zijn aan het eten en drinken, behalve één iemand: de bruid. Ze kijkt ook triest. Ze mocht niet kiezen met wie ze trouwde. Blijkbaar mocht ze op haar eigen trouwfeest ook niet eten of drinken. Ze mocht daar enkel zitten. Dit was zo in de vroegere tijd. Zeno en Cécile vinden dit heel erg oneerlijk. Ze heeft nog meer redenen om triest te zijn want het is de laatste dag dat ze haar mooie, lange haren mag tonen. Vanaf de dag na haar trouwfeest zal ze altijd een wit kapje moeten dragen. En tot slot: er was geen geld voor een ring, daarom hadden ze een ring geschilderd op het doek achter haar hoofd om de ring te vervangen. “Ohhh, zo jammer!” klinkt het. Ja, gelukkig zijn de tijden veranderd!

We eindigen onze rondleiding bij ‘Zonnige boom’ van Emile Claus.

Zonnige boom - Emile Claus

 

 

 

 

 

 

 

 

Claus had een schilderij van Seurat gezien en hij vond dat heel mooi dus hij wou ook zo’n schilderij maken. Claus hield heel erg van de natuur dus maakte hij een boom op zijn meest favoriete moment van de dag, nl. de late middag als de zon de natuur omtovert in mooie kleuren. Op het schilderij zien we dus de lichtinval van de zon op de boom in de lente, net voordat er blaadjes aan de bomen kwamen.

Dit laatste schilderij is het uitgangspunt voor ons kunstwerkje. Op het houten plankje tekenen we een boom en geven hem kleur met oliekrijtjes. De prachtige werken kan je bekijken in onze online  ‘Kunstgalerie’.

De meesten krijgen hun boom op tijd afgewerkt. Een drietal kleuters mogen in de klas verder werken want het is tijd om terug naar school te keren.

Bedankt gids Saskia, het was superinteressant!

Groetjes, juf Bérénice